Na stronie został zamieszczony list otwarty w trosce o zdrowie psychiczne i równość szans maturzystów.
Zapraszam do zapoznania się z listami/komentarzami specjalistów do rodziców i rodziców. Serdecznie zachęcam do udziału w akademickich projektach naukowych, które mogą być źródłem wiedzy i dalszych inspiracji. W zakładce nowości/aktualności znajdziecie Państwo interesujące informacje dt. zaburzeń psychicznych i ich leczenia, a w zakładce publikacje – książki i artykuły, z których można skorzystać celem pogłębienia wiedzy klinicznej. Szczególnie rekomendujemy kompendium najnowszej wiedzy psychologicznej i psychiatrycznej z praktycznymi materiałami samopomocowymi dla specjalistów, pacjentów i ich rodzin pt” Zdrowie psychiczne mężczyzny. Pułapki autodestrukcji”. Ta pozycja książkowa zmienia postawy, burzy opory i daje nadzieję. Warto przeczytać, aby sobie pomóc czy pomóc innym w temacie depresji, uzależnień, lęku, zaburzeń seksualnych, zaburzonej relacji z jedzeniem i sportem.
Z życzeniami dobrej lektury 🙂
List otwarty Profesorki Psychiatrii do Ministerstw Edukacji i Zdrowia w trosce o zdrowie psychiczne i równość szans maturzystów
Szanowni Państwo,
około 20 tysięcy maturzystów rocznie mierzy się w Polsce z dyskalkulią – neurorozwojowym zaburzeniem zdolności matematycznych. Dla tych młodych ludzi obowiązkowa matura z matematyki nie jest sprawdzianem wiedzy, lecz realną barierą zamykającą drogę do dalszej edukacji i rozwoju. Dyskalkulia dotyka od 1,3% do nawet 13,8% dzieci w wieku szkolnym. Uczniowie z tym rozpoznaniem mają trudności nie tylko z liczbami, ale również z wyobraźnią przestrzenną, symbolami matematycznymi czy wyborem strategii rozwiązywania zadań. Badania neurobiologiczne potwierdzają, że trudności te wynikają z odmiennych mechanizmów pracy mózgu – nie z braku zaangażowania czy motywacji. Konsekwencje są jednak bardzo poważne. Liczne badania pokazują, że kontakt z matematyką wywołuje u tych uczniów silny lęk matematyczny, który spełnia kryteria fobii i wiąże się z reakcjami stresowymi oraz pogorszeniem funkcjonowania psychicznego. Lęk ten istotnie obniża wyniki egzaminacyjne, pogłębia poczucie bezradności i wpływa na samoocenę młodych ludzi.
Najnowsze badanie ogólnopolskie przeprowadzone wśród maturzystów w Instytucie Psychologii UKSW w Warszawie obejmujące ponad tysiąc osób wykazało, że maturzyści z dyskalkulią mają statystycznie istotnie wyższy poziom stresu, depresji oraz lęku, zarówno matematycznego, jak i uogólnionego. Co szczególnie alarmujące – ponad 25% maturzystów doświadcza nasilonych myśli samobójczych, a kolejne 34,6% zgłasza ich występowanieokresowo, przy czym skala problemu jest większa w grupie uczniów z dyskalkulią.
Polskie systemy edukacyjne i zdrowotne nie zapewniają tym uczniom wsparcia i poczucia bezpieczeństwa:
brakuje programów profilaktycznych rozwijających zdrowe strategie radzenia sobie ze stresem,
brakuje systemowego wsparcia psychologicznego i psychiatrycznego
brakuje szkoleń nauczycieli w zakresie pracy z dyskalkulią i lękiem matematycznym.
W obecnym kształcie obowiązkowa matura z matematyki pełni funkcję selekcyjną, a dla części uczniów – wykluczającą.
Dlatego apeluję o:
pilne wzmocnienie ochrony zdrowia psychicznego maturzystów.
Dane przeprowadzonego badania są przerażające! Wysoki poziom lęku, lęku matematycznego i depresji; 76.8% mózgu maturzysty z dyskalkulią wypełniają nasilone myśli rezygnacyjne, a co 4 -ty polski maturzysta doświadcza nasilonych myśli samobójczych! Wyższy poziom stresu, lęku matematycznego, lęku oraz depresji negatywnie korelował z odpornością psychiczną maturzystów (Kucharska i wsp. 2026 artykuł w przygotowaniu).
przygotowanie kadry pedagogicznej do pracy z uczniami neuroatypowymi.
wyłączenie z programu egzaminacyjnego z matematyki takich działów jak geometria i planimetria, które są bardzo trudne do nauczania ze względu na neurorozwojowe deficyty wzrokowo-przestrzenne uczniów neuroatypowych oraz brak w polskiej szkole ekspertyzy w metodologii nauczania matematyki dla uczniów z dyskalkulią.
przeprowadzenie egzaminu maturalnego w 2-3 etapach biorąc pod uwagę współwystępujące zaburzenia natury poznawczej (deficyty uwagowe, pamięci operacyjnej), lękowe/depresyjne oraz niską odporność psychiczną uczniów neuroatypowych.
W wielu krajach matematyka nie jest obowiązkowym egzaminem końcowym dla wszystkich uczniów, a tam, gdzie jest zdawana, uczeń ma wybór poziomu i zakresu treści (np. Francja – Baccalauréat; od 2021 roku matematyka nie jest obowiązkowa dla wszystkich, Niemcy – Abitur matematyka jest jednym z możliwych przedmiotów egzaminacyjnych, nie każdy uczeń musi ją zdawać na poziomie egzaminacyjnym; Wielka Brytania – matematyka nie jest obowiązkowa, a uczniowie neuroatypowi mają szerokie Exam Access Arrangements).
Wniosek systemowy
Wymagane jest pilne wdrożenie programów ochrony zdrowia psychicznego maturzystów oraz wprowadzenie zmian systemowych w programie egzaminacyjnym z matematyki. Polska z obowiązkową maturą z matematyki w jednym, scentralizowanym kształcie należy do mniejszości ! Najlepsze systemy edukacji w Europie opierają się na wyborze, elastyczności i zdrowiu psychicznym ucznia, a nie na selekcji przez jeden przedmiot.
Z poważaniem
Prof. dr hab. n. med. Katarzyna Kucharska, specjalista psychiatra
Kierownik Katedry Neuropsychologii i Neuronauki Klinicznej Instytutu Psychologii, UKSW, Warszawa
@ Fundacja Pozytywna Psychiatria
Szanowni Państwo
Katedra Neuropsychologii i Neuronauki Klinicznej w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie ma zaszczyt zaprosić do udziału w Konferencji Naukowo-Szkoleniowej pt. „Zdrowie psychiczne kobiety. Pułapki autodestrukcji i skuteczna terapia” w dniu 15 maja 2026 roku w Auli Schumana UKSW, ul. Wóycickiego 1/3 w Warszawie.
Serdecznie zapraszamy na serię wykładów dotyczących złożoności problematyki zdrowia psychicznego kobiety i zachowań autodestrukcyjnych w populacji kobiet z uwzględnieniem najnowszych osiągnięć naukowych i klinicznych w problematyce zaburzeń odżywiania, ADHD, zaburzeń osobowości, depresji, traumy i uzależnień behawioralnych i substancjonalnych. Zaproszenia przyjęły i referaty wygłoszą eksperci z renomowanych ośrodków naukowych i klinicznych.Więcej informacji o wydarzeniu można uzyskać za pośrednictwem strony internetowej. Zachęcamy do rejestracji przez link znajdujący się poniżej:
Do zobaczenia w Warszawie Komitet Organizacyjny: Prof. dr hab. n.med. Katarzyna KucharskaFundacja Pozytywna Psychiatria; Koło Psychosomatyki Instytutu Psychologii UKSW
Poniżej drodzy rodzice zachęcam do zobaczenia prezentacji 🙂
Dr Magdalena Wayda-Zalewska, psycholog i psychoterapeuta z Instytutu Psychologii UKSW w wykładzie zatytułowanym „Dlaczego się niszczę Mamo…” przedstawiła neuronalne korelaty zaburzonych więzi z rodzicami i ich wpływ na strukturę mózgu u młodych kobiet z diagnozą jadłowstrętu psychicznego oraz zaburzenia osobowości borderline.
Pozytywni Ludzie pomimo nieidealnego świata i często trudnych sytuacji, w których się znajdują uważnie słuchają siebie i innych i dbają o potrzeby swoje i innych😊
Razem drodzy Państwo będziemy tworzyć nową lepszą rzeczywistość z pozytywnymi ludźmi wokół problematyki zdrowia psychicznego tj. psychiatrii, psychoterapii, psychologii, coachingu, pedagogiki specjalnej, dietetyki, psychosomatyki, pielęgniarstwa psychiatrycznego itp.
Aby tak żyć i przyciągać zdrowe relacje naszą uważność skoncentrujemy na zmianie sposobu naszego myślenia.
Zacznijmy od DEKALOGU CZŁOWIEKA POZYTYWNEGO z książki znanego psychologa i terapeuty Bernardo Stamateasa „Pozytywni Ludzie”
Pozytywny Człowiek:
Jest empatyczny, myśli o innych i ma wgląd na innych.
Nawiązuje bezpieczne więzi – jest autonomiczny i współzależny.
Emanuje nadzieją, wykazuje inteligentny optymizm i pozytywne nastawienie.
Wyraża radość ze spotkania, uśmiecha się i okazuje uczucia.
W relacji ja–ty bierze pod uwagę pragnienia drugiej osoby oraz własne pragnienia.
Jest zawsze taki sam: jego myśli, uczucia i działanie są spójne; jest transparentny.
Akceptuje drugą osobę taką, jaka jest dając jej odczuć – „jesteś dla mnie ważny”.
Jest obecny – tworzy przestrzeń emocjonalnej harmonii.
Mówi językiem drugiej osoby, pozytywnie się z nią komunikując i wybierając słowa, które budują.
Uprawomocnia innych ludzi identyfikując ich mocne strony oraz budując emocjonalne mosty.
List do Rodziców
Droga Mamo/ Drogi Tato
Spotykamy się w gabinecie w trakcie konsultacji dziecka wymieniając się opiniami na temat stanu zdrowia i aktualizując plan leczenia. Droga towarzyszenia dziecku z zaburzeniami psychicznymi w trakcie terapii nie jest łatwa. A Ty Rodzicu wspierasz swoje dziecko najlepiej jak potrafisz w codziennej rzeczywistości (nie ma idealnych terapii, specjalistów i rodziców 😊).
Drodzy Rodzice w tej drodze nie jesteście sami i chciałabym zmotywować Was do zadbania o zdrowie i dobrostan, po to, aby skuteczniej wspierać własne dziecko w terapii i nie ustawać w swoim osobistym rozwoju.U rodziców z historią zaburzeń psychicznych w rodzinie generacyjnej czy też z wywiadem traum/zranień warto rozważyć podjęcie indywidualnej psychoterapii czy technik reparacji zranień, np. EMDR. W zmianie trudnych zachowań nastolatka często rekomendowaną terapią jest praca z całym systemem rodzinnym, czyli systemowa terapia rodzinna, której sesje odbywają się co 2, 3 lub 4 tygodnie.
Rodzicu proszę przyjmij strategię długodystansową w poprawie trudnych zachowań swojego dziecka. Pamiętaj, iż strategia quick fix, czyli szybkiego załatwienia problemu autodestrukcji prośbą czy groźbą, nie jest skuteczna, gdyż motywacja nie jest wyznacznikiem zmiany zachowań. Poprawa kliniczna nastąpi w dłuższym procesie zmian, kiedy pozwolimy nastolatkowi zrozumieć siebie, własne potrzeby i zranienia. To najlepsza droga do przekonania młodej osoby, że warto pracować nad sobą, a autodestrukcja nie jest skutecznym rozwiązaniem problemów (W pułapce autodestrukcyjnego mózgu nastolatka. Skuteczna terapia, 2022). Droga wspierania dziecka w terapii nie jest łatwa, ale zapewniam, iż przyniesie dobre efekty (biorąc pod uwagę plastyczność młodego mózgu), jeśli terapia będzie wdrożona szybko i prowadzona w atmosferze dialogu pacjent – lekarz/terapeuta/dietetyk. Nastąpi zmiana w redukcji czy zaprzestaniu autodestrukcyjnych zachowań, poprawie rytmów dobowych i nastroju, poprawie funkcji poznawczych oraz relacji społecznych. Wzrośnie wiara dziecka we własne umiejętności i poczucie wewnętrznej sprawczości.Farmakoterapia często jest konieczna, aby wyleczyć zaburzenia natury psychicznej i wesprzeć oddziaływania terapeutyczne. Leki stosowane u dzieci i nastolatków poza regulacją neuroprzekaźników mogą wpływać na plastyczność mózgu i nie mają właściwości uzależniających poza grupą benzodiazepin stosowanych krótkoterminowo w kryzysie.
Dziękuję za współpracę i okazane zaufanie 🙂
Prof. Katarzyna Kucharska
Okiem dietetyka
DIETA MIND czyli DIETA DLA MÓZGU
Dla prawidłowego funkcjonowania mózgu i zachowania jego morfologii niezbędne jest dostarczenie energii i składników odżywczych, w tym witamin, makro i mikro-elementów.
Sposób odżywiania ma na celu poprawę funkcjonowania mózgu oraz układu nerwowego. Wyniki publikowanych badań wskazują na zależność między dietą a ryzykiem rozwoju depresji. Protekcyjne działanie przypisuje się m. in. codziennej diecie zawierającej owoce, warzywa, orzechy, ryby i produkty pełnoziarniste.
Kluczowe są produkty umożliwiające mikroodżywianie mózgu – tak zwany brain food. Jest to żywność bogata w nienasycone kwasy tłuszczowe, białko oraz niezbędne witaminy i inne składniki odżywcze.
Co należy jeśćstosując dietę MIND? Produkty, jakie są zalecane do uwzględnienia w jadłospisie to:
ryby – przynajmniej raz w tygodniu,
zielone warzywa liściaste (brokuł, jarmuż, pietruszka, szpinak) – minimum sześć razy w tygodniu (pozostałe warzywa powinno się spożywać przynajmniej raz dziennie),
owoce, zwłaszcza jagodowe (borówki, maliny, jeżyny) – przynajmniej dwa razy w tygodniu,
produkty pełnoziarniste (pieczywo, kasza, makaron) – trzy porcje dziennie,
nasiona roślin zawierające nienasycone kwasy tłuszczowe (migdały, pestki dyni, orzechy) – 4-5 porcji w tygodniu,
mięso drobiowe – dwa razy w tygodniu,
oliwa z oliwek powinna być wykorzystywana jako główny tłuszcz
Jak wykazały badania, kwasy omega-3 mają wpływ na zwiększenie wydajności poznawczej, natomiast ich niedobór może wpływać na zmianę stanów emocjonalnych oraz słabsze reagowanie na bodźce.
Warto pamiętać, że kluczowe jest również odpowiednie nawodnienie organizmu. Okazuje się, że nawet niewielkie odwodnienie organizmu może wpływać na pogorszenie funkcji poznawczych, zaburzenia koncentracji, zmiany nastroju i zmęczenie.
Zapamiętajmy to jak w jaki sposób się odżywiamy może mieć duży wpływ na naszą koncentrację, samopoczucie i to w jaki sposób codziennie funkcjonujemy.
Ewelina Gleń – dietetyk kliniczny, psychodietetyk
Okiem Coacha Jestem coachem, uwielbiam zadawać pytania, szczególnie te transformacyjne. Wierzę, że te właściwie postawione prowadzą do pięknych zmian. Zatem moje pytanie na dziś skierowane do Ciebie. Jak wyglądają Twoje najważniejsze rozmowy te między sobą a sobą? Czy jest w tobie wewnętrzna przestrzeń na taki dialog?Czy masz w ogóle czas na takie pogadanki z najważniejszą osobą w swoim życiu? A może jest tak, że dobre lub te gorsze doświadczenia zamykasz wymownym wewnętrznym milczeniem, bo przecież nic się nie stało, sprawa załatwiona lepiej, gorzej, zatem tematu nie ma.A czy zbudowałaś/eś w sobie przestrzeń na celebrowanie zwycięstwa i życzliwą zadumę nad sytuacjami, gdzie nie było Ci do śmiechu, bo coś poszło nie tak, jak oczekiwałaś/eś? Czy zdarza ci się stanąć w podziwie za swoją wierność w codziennej rutynie życia rodzinnego, pracy zawodowej, w twoich relacjach czy też w wielu innych rolach życiowych? Jeśli na większość z tych pytań odpowiedziałaś/eś – nie, mam dla Ciebie dobrą wiadomość, możesz to zmienić. To twoja decyzja. Jest tak dużo w Tobie do ,,przegadania” z miłością i bez presji czasu. Wsłuchaj się w wewnętrzny dialog między sobą a sobą, w te najważniejsze rozmowy w twoim życiu, z Tobą w roli głównej. Wierzę i potwierdzam za Abrahamem Maslowem/im więcej będzie w Tobie samoakceptacji, tym mniej będziesz skłonny oceniać innych.
Z życzeniami wewnętrznej przemiany w otoczeniu pozytywnych ludzi.
Iwona Blajerska akredytowany coach EMCC
List do CIEBIE od psychoterapeuty Gdy jestem w roli psychoterapeuty, w moim gabinecie zwykle pojawiasz się, gdy potrzebujesz pomocy, a dalsze szukanie rozwiązań w pojedynkę jest trudne, często masz pewność, że niemożliwe. Sprawy, z którymi przychodzisz są bardzo różne, skala problemów również. Zadajesz pytania: jak pogodzić się ze stratą osoby, pracy; jak przestać się stresować wszystkim; jak budować relacje z innymi; jaką podjąć decyzję dotyczącą związku; jak wychowywać dziecko. Pytania bywają konkretne – moim zadaniem jest dostarczenie wiedzy, pokazanie kontekstów działań, dostarczenie narzędzi do zastosowania na co dzień. Przy okazji rozmowy, zwykle dotykamy bardzo delikatnych obszarów, co uruchamia emocje, na które znajdujemy przestrzeń, nazywamy je. Twoje pytania są początkiem pracy nad zmianami myślenia, przekonań na temat siebie i świata, zmianami schematów, a dalej zachowań, co w konsekwencji pozwala na podniesienie jakości życia (przecież w końcu o to w tym wszystkim chodzi). Szczególne miejsce w moim gabinecie znajduję dla młodych ludzi, którzy przychodzą z rodzicami – nastolatek to kryzys w kryzysie, zalew hormonów, poszukiwanie własnej tożsamości. Rodzice mówią, że się niepokoją, a Ty cierpisz tak bardzo, że przecinanie skóry żyletką pozwala chociaż na moment czuć ból tylko w jednym miejscu. Bywa, że zachowania autodestrukcyjne przybierają inną postać. Wejdę tylko tam, gdzie zapukam, a Ty mi otworzysz, czasami zdobywanie zaufania zabiera trochę czasu. To niezwykły przywilej towarzyszyć Ci w dojrzewaniu i wydobywaniu zasobów, które są, czasowo schowane…
Z podziękowaniami dla wszystkich moich pacjentów, za to, że walczą i podejmują decyzję o byciu szczęśliwymi.
Jestem mamą 15 letniego Maksa. Jakiś czas temu moje dziecko próbowało zakończyć swoje życie. Tak się zaczyna nasza historia, historia mojej przemiany, mojej rodziny i Maksa. Mieszkamy w małej miejscowości, a mój Maks jest wybitnie, wszechstronnie uzdolnionym dzieckiem. Szybko zaczął zdobywać tytuły laureata konkursów i olimpiad. Zapragnął być uczniem jednej z najlepszych szkół w Polsce, 150 km od domu. W kontekście faktu że rówieśnicy Maksa go nie rozumieli, a on nie miał żadnych przyjaciół w naszej mieścinie, uznaliśmy wtedy wspólnie z mężem że zmiana środowiska i jednocześnie szansa na rozwój to jest coś czego Maks wtedy potrzebował. Zgodziliśmy się na wyjazd. Nadszedł wrzesień i nasze dziecko wyjechało. Maks sprawiał wrażenie zadowolonego i szczęśliwego. Aż pewnego dnia dziwna z nim rozmowa telefoniczna nie dawała mi spokoju. Po rozmowie z wychowawcą internatu, okazało się że Maks się źle czuje. Łącząc złe przeczucia z samopoczuciem Maksa, pojechaliśmy w nocy do niego. Podróż trwała 2 godziny i przez dwie godziny myśli moje skupiały się wokół narkotyków, dopalaczy, alkoholu, podłożenia pigułki gwałtu, wszystko po kolei, ale nie pomyślałam o jednym, że moje dziecko chciało się zabić. 50 Tabletek apapu, setki cięć na ciele mojego dziecka, umiejscowione w miejscach pod bielizną, ból nie do opisania, rozpacz, żal, złość na siebie na męża na wszystko po kolei. Dlaczego? Ala – bo tak jeszcze wówczas do mojego dziecka się zwracaliśmy, nie chciała rozmawiać o tym co się stało, o przyczynie. Moje dziecko bardziej przepełniała wówczas złość, agresywny stosunek do mnie. Odbyła się rozmowa mojego dziecka z psychiatrą na oddziale – proszę Panią, Pani dziecko używa imienia Maks i męskich końcówek. Niby szok, a jednak coś jakby się tego spodziewałam. Czekała nas ciężka rozmowa z dzieckiem. Zapytałam Alę czy chcę aby mówić do niej Alek? Szeroki uśmiech na twarzy –taaaaak odpowiedziało. To były wtedy nasze najlepsze 6 dni spędzonych razem, w zamknięciu, na oddziale w szpitalu. Świetne rozmowy, śmiech, szczęście. I nagle rozpacz, musimy się rozstać, czas się przenieść do szpitala psychiatrycznego, czas leczyć moje dziecko. Trafiliśmy do prywatnego centrum leczenia psychicznego. Maks został, ja z rozdartym na pół sercem wróciłam do domu. Codzienne myśli, jak to będzie, to już nie córka? To teraz syn? Przecież ja chciałam mieć córkę, dać jej to czego ja jako dziewczyna mieć nie mogłam, jak to? Sama potrzebowałam pomocy psychiatrycznej. I jak to przekazać rodzeństwu? Moje młodsze dziecko, chłopiec lat 10, poinformowane, że teraz jest Maks i że będziemy do niego się zwracać imieniem męskim, jak do chłopca, powiedział: to znaczy, że Ala czuje się chłopcem? Tak odpowiedziałam, to znaczy, że od dzisiaj mam brata? Tak odpowiedziałam. Mój młodszy syn powiedział na to: O to extra. Tyle. Tak bardzo otworzył mi oczy, tak bardzo wtedy przejrzałam. Mój Boże jakie to ma znaczenie, syn? córka? Jest zdrowe, żyje, potrzebuje pomocy i wsparcia, trzeba o nie walczyć. Najpierw jednak wzmocniłam siebie, poszłam do psychiatry, dostałam leki, poszłam z mężem na terapię. Maks wyszedł ze szpitala. Czekałam na tą chwilę, a jednak bardzo się tego bałam. Maks wcześniej się izolował. Prawie nie wychodził z pokoju. Przecież się ciął w ukryciu. Nie wiedziałam, jak mam z nim postępować. Nawiązaliśmy kontakt z Panią Prof. Kucharską, która przyjmowała Maksa do szpitala. Rozpoczęliśmy Maksa leczenie. Ale nie związane z dysforią. Postanowiliśmy leczyć dusze tego biednego, zgubionego dziecka. Po prostu dziecka, nie chłopca, nie dziewczynki, tylko naszego kochanego dziecka. Pani Profesor zajęła się Maksem z wielkim sercem, dobrała odpowiednie leki. Nie mogłam w to uwierzyć jak dawno zgubione gdzieś moje dziecko, zaczęło powracać, śmiać się, spędzać z nami prawie każdą chwilę, gdy przyjeżdżało do domu. Nawet nie wiem, kiedy przestaliśmy myśleć o tym jak to będzie, że przecież mieliśmy córkę. Nie jest to dzisiaj żadnym problemem. Nie jest również problemem, że prawdopodobnie ma zespół Aspergera. Nie myślimy o tym, nie potrzebujemy formalnych diagnoz. Maks chyba też nie. Maks czuje się niebinarny. Nie identyfikuje się z żadną z płci. Ważne jest, że chce żyć, chce się zmieniać, chce walczyć ze swoimi lękami, których okazało się że jest wiele. Droga, którą przeszedł Maks, była bardzo trudna i wyboista. Dużo pracy jeszcze przed nim. Przede mną i moim mężem również. Nauczyłam się słuchać moje dziecko, a ono nauczyło się komunikować swoje potrzeby. Wszystko to dzięki poznanym nam ludziom, aniołom, których kolekcjonujemy. To Pan Rafał ze szpitala pediatrycznego, to on pierwszy wypowiedział słowa, dzięki którym Maks zapragnął walczyć o siebie, to Monika która pomogła nam poznać ludzi takich jak my, to Pani Katarzyna Kucharska – wspaniały anioł lekarz psychiatra, to Pani Iwona Rostkowska – cudowny pierwszy terapeuta Maksa, to Pan Mateusz Kempiński obecny terapeuta Maksa. Cały ten zespół wspaniałych aniołów uratował moje dziecko. Dał nowe życie. Zespół złożony z psychiatry i terapeuty wspaniale dba o dobry stan mojego dziecka. Terapia cały czas trwa, leczenie cały czas trwa. Jest dobrze. Oby tak zostało.
Z wyrazami Szacunku dla wspaniałych Aniołów, mama Maksa
Dekalog Pozytywnej Diety dla Pozytywnych Ludzi 🙂
1) Jedz to co cieszy Twój mózg, ale i ciało ! 2) Jedz powoli, nie spiesz się i delektuj się każdym kęsem. 3) Kosztuj różne potrawy, ale nie objadaj się. 4) Nie podjadaj przy przygotowaniu jedzenia; zadbaj o piękną oprawę muzyczną w czasie jedzenia i przygotowanie stołu. 5) Nic nie zwalnia Cię z regularności jedzenia – 3 posiłki i 2 przystawki w ciągu dnia. Nieregularność jedzenia rozleniwia Twój metabolizm! 6) Unikaj pokarmów i napojów wysoko węglowodanowych- zastąp tradycyjny cukier zdrowymi zamiennikami ksylitolem lub erytrolem. 7) Pamiętaj o wodzie, która jest podstawą gospodarki elektrolitowej w Twoim organizmie. 8) W przypadku nieprawidłowej relacji z jedzeniem – nie bój się tłuszczy ponieważ w tłuszczach rozpuszczają się jakże ważne dla organizmu witaminy A (wzrok), D (kościec), E (rozrodczość)
i K (krzepliwość). 9) Ignoruj kłamliwy głos anoreksji i otwórz się na życie i jedzenie, które jest twoim zasilaniem. Warto! Powróć do NAS! Potrzebujemy Ciebie -Twojej wrażliwości i intelektu do budowania pozytywnego świata RAZEM 10) Pamiętaj – jedzenie jest Twoim lekarstwem!
